MONDRAGON Inversiones eta Fundación MONDRAGONen oinarrizko funtzionamendua azaltzeaz gain, emaitza zatikatuen birmoldaketaren oinarri solidarioak ere errepasatu ditut haiekin.

Ariketa honek gure enpresa industrialen negozio ereduen bilakaerari buruzko gogoeta batzuk egitera bultzatu nau.

Badakigu bere jarduerak merkatu segmentu helduetan kontzentratuta jarraitzen duela, eta bere balio proposamenak birgogoratu nahian gabiltzala. Bestalde, ezinbestekoa da negozio berrietara jauzi egitea, eta pixkanaka trebetasun handiagoz menderatzen saiatzen garen ezagutza eremuetan sartzen ari gara.

Proiektuak eta finantza baliabideak

Kontua da proiektu hauek, biziraupenekoak, hedapenekoak edo garapenekoak izan, gero eta finantza baliabide gehiago behar dituztela. Berriro diot, askoz ere finantza- baliabide gehiago.

Bai talentua eta teknologia erakartzeko, bai behar adina irismen lortzeko. Izan ere, gure hurrengo apustuek, nahi ala ez, liga globaletan jokatu behar dute.

Alde horretatik, finantza interkooperaziorako gure tresna korporatiboak, MONDRAGON Inversiones kasu, behar bezala artikulatu beharko lirateke, helburu horiek lortzeko paper nabarmena izateko.

Baina, orduan, zenbat inbertsio beharko da lanpostu kooperatibo bat sortzeko edo mantentzeko?

Industria eredu berriak gero eta gehiago oinarritzen dira automatizazioan, robotizazioan eta erabaki autonomoak hartzeko informazioa biltzeko eta kudeatzeko mota guztietako teknologietan. Horren ondorioz, gero eta intentsiboagoak dira inbertsioetan, eta termino erlatiboetan, gero eta finantza baliabide gehiago behar dituzte baina gero eta langile gutxiago. Elementu horiek, ekoizpen funtzio klasiko batean, kapital faktore (K) eta lan faktore (L) gisa identifikatzen dira, hurrenez hurren.

Uste dut, espero zitekeenaren kontra, desoreka are gehiago areagotu litekeela langileek talentu eta ezagutza handia ematen dutenean, eta are gehiago, AA eta beste teknologia batzuk ezinbestean txertatuta. Ekoizpen prozesuak birdefinituko baitituzte eraginkortasun handiagoaren bila.

Beraz, gure enpresa proiektuekin arrakasta handia lortuta ere, litekeena da, etorkizunean industria kooperatibek ia kooperatibistarik ez izatea, eta finantza baliabideen stock handia pilatzeagatik eta kudeatzeagatik nabarmentzea. Kooperatiba industriala izango ote da hori? Finantza lehentasunak dituen eredu baterantz joango gara?

Etorkizun hipotetiko honen ondorioz, OTALORAtik pasatzen diren nazioarteko bisitak hainbeste liluratzen dituen eta emaitza zatikatuen birmoldaketaren atzean dagoela ulertzen dugun elkartasun kontzeptua lausotzen ari zait. Baina, jakina… hipotesi hutsa da hau, ezta?